in jou heb ik de wereld lief
naar jou wil ik de dingen noemen
de witte wolken in het blauwe
de ongeschreven woorden
in een levenslange brief

de ongekende wegen
en het oeverloos vertrouwen
het grote weten en het kleine zijn
de zonnekleur van bloemen onderweg
en zoveel huizen nog te bouwen

elke nieuwe herfst die nog zal komen
het tomeloos verdwalen en de kou
in jou heb ik de hele wereld lief
alle licht en mijn verwarde dromen
naar jou wil ik de dingen noemen
aan jou wil ik ze geven
in jou bemin ik mijn hele leven

© Lien

we waren alleen
en braken de woorden
uit hun bolster
terwijl het nog zomer was

we aten van letters
en telden spaties dubbel
bekroonden de stilte
achter het punt

maar tussen twee namen
groeiden de vragen
naar iets nieuw en iets ver
iets onbekend

we hoorden hoe zwaluwen
nesten verlieten
voelden de herfst
al vochtig in de lucht

en zwijgend lazen we wolken
tijd glijdt onomkeerbaar
vastberaden - verder
met iedere zucht


© Lien

geef me één woord
dat verder reikt dan dromen
waar ik me op richten kan
wanneer de lichten doven

en de stilte me omhult
met gisteren en morgen
geef me één woord
opdat ik door kan gaan

op deze eenzame weg
en zeg verder
niets


© Lien

je vraagt
of er wegen naar Rome gaan
enkel voor ons twee
en hoe we kunnen wonen daar
zonder koffers te pakken
zonder wortels te rukken
uit vaste grond

ik antwoord
in de lente
bij heldere maan
in gedachten
voor het raam

© Lien